اشک شمع
ای شـمع مریز اشـک خونین * * * گریه چه دهی بیاد مستان

زندگی زیباست ای زیبا پســند             زنده اندیشــــان به زیبای رســـند

آنقدر زیباست این بی بازگشت             کزبرایش می توان ازجان گذشت


خواهم زخدا روشن وتابنده بمانی           چون ماه جهان تاب ودرخشنده بمانی

امید من آنست که در گلشن هستی           چون غنچه یی گل بالب پر خنده بمانی


ای عشق شکسته ایم مشکن ما را             این گونه به خاک ره میفگن مـا را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم            ای دوست مبین به چشم دشمن مارا


ای دوست دلت همیشه زندان من است            آتشـــکده عشق تو از آن من است

آن روز که لحظه وداع من و توســت            آن شوم ترین لحظه پایان من است 


من که میدانم شبی عـمرم به پایان میرسد         نوبت خاموشــــی من سهل وآســـان میرسد

من که میدانم که تاسر گرم بزم ومستـی ام        مرگ ویرانگر چه بی رحم وشتابان میرسد


سکــــوتم را به باران هـــدیه کــــردم           تمام زندگـــــی را گــــــریه کـــــردم

نبودی در فــــــراق شــــانه‌هــــــــايت          به هر خاكـــــی رسيدم تكيه كـــــردم 


بی تو مهتاب شبی باز ازآن كوچه گذشتم       همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

 شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجــــودم       شـــدم آن عاشـــــق ديـــــوانه كه بـــــودم


من می خواهم کبوتر دل تورا اسیر کنم        این دل تشنه را ازچشـمه عشقت سیر کنم

بزنم به مـــوج دریای خــــیال عشــق تو       باقـــی عــمرم و عاشـــــقانه با تو پیر کنم


تو کـــــه بــــالا بلـــــند و نازنینــــــــــی         تـــو که شـــــیرین لب و عشق آفرینـــــی

کنارم لحظــــه ای بنشین چــه حـــــاصل        که فـــــــردا بـــر ســـــر خاکم نیشنـــــــی


دوستی با هرکه کردم خشم مادر زاد شد       اشــــیان هرجـــــا گزیدم خــــانه ی صیاد شد

دوستی با هرکه کردم مظهر نیرنگ شد        ظاهرش زیبا ولی در باطنش صد رنگ شد


من به آن چشم قشنگ تو گـــرفـــــتار شدم         تشــــــنه آمــــدنت تشـــــــنه دیــــدار شــدم

تو به من از دل وجان مهر و محبت دادی        رفتــــی و بار دگــــر یـــار شب تـار شدی


زرد است که لبریز حقایق شده است          تلخ است که با درد مــــوافق شده است

شــاعر نبودی و گـــــرنه می فهمیدی         پاییز بهاری است که عاشق شده است


در جوانی گریه کردم هیچ کس یادم نکرد         در قفس جان دادم و صــــیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چـــنان از زندگی سیرم نمود         آرزوی مرگ کردم مـرگ هم یادم نکرد


گل فرستادی مرا ای خوشتر ازگل روی تو        گل نباشد در لطافت چــــون بهشت خوی تو

جز دل رنجور و غیر از نیمه جانی دردمن       من چه دارم؟ تا به جای گل فرستم سوی تو


شب به کوی عشقم و روز در ویرانه ای       دل همی گــــوید بیا باهم بسازیم خـانه ای

یار اگـــر پرسید نشـــان منزل مـارا بگو      عاشـقان کی خانه دارند جز دل دیوانه ای


کاش مــی شــد گـــــریه تهدید کـــــرد        مــــدت لبخـــــــند را تمــــدید کــــــــرد

کاش مـی شد در مـــــــیان لحظــــه ها        لحظه ی دیدار را نـــــزدیک کـــــــــرد


اگـــــر آید به جانم هـــر ســــه یک بار      غــــــریبــــی و اســــــیری و غــــــم یار

اســــــیری و غـــــریبی چـــــــاره دارد     ولـــی آخـــــر کشــــــد مـــــارا غـــــم یار


خــــدا خواســــته که دنبال تو باشــــــم       همـــه اش پیگــــیر احـــــوال تو باشــــــم

ســـــر زانــــوی تو ســــر می گـــذارم      اگــــــر تا عـــــید امســــال تـــو باشـــــــم


میرسد روزی که بی من روزهار سرکنی      میرسد روزی که مـــــرگ مـــــرا باورکنی

میرسد روزی که تنها در کـــــــنار قبر من      شعرهــــای کهنه ام را مو به مو از بــرکنی


آزمـــــودم زندگـــی دشت غـــــــم است       شـــــادیش اندوه و عیشش با غــــم است

عـــــمر کـــــوتاه، ارزوهـــــــــــا دراز      کارهــــــا بسیار و فرصت ها کــــم است


خــــــدایا قلب من غمگــــینه امشب      دلــــــم چون لاله خــــــونینه امشب

نمــــی دانـم چــــرا دست زمـــــانه      گل عــــمر مـــــرا می چیـنه امشب


دلــــم گنجـــینه غــــم هـای بســـیار       وجــــودم خسته از تکـرار و تکرار

دل من دیگــــــر از جبر زمــــــانه       شــــــده از زندگـــــی بیزار و بیزار


سر گشته ام ازاین همه راهی که ندارم      گاهی که تو را دارم و گاهـی که ندارم

مـن مـــانده ام و لایق تیغــــی که نبودم      من مـــانده ام و فرصت آهی که ندارم


از خـــــرابی می گذشتم منزلم آمد به یاد      دست و پا گم کـرده ای دیدم دلم آمد به یاد

سر به هم آورده دیدم برگهای غنچه را       اجتـــــماع دوســـــــتان یک دلم آمد به یاد


 

[ 86/07/15 ] [ 10:25 قبل از ظهر ] [ خوش فطرت ]
درباره وبلاگ

زندگی جدولی است که جایزه پر کردن آن مرگ است، کاش می توانستیم خانه های این جدول را با کلامی چون : مهر، محبت، صداقت، عشق و صمیمیت پر کنیم
من محمد خوش فطرت لیسانس زبان و ادبیات پارسی دری دانشگاه کابل هستم، و دوست دارم که مطالب چون شعر و ادب، سخنان برگزیده و خواندنی روی وبلاگ بگذارم و امیدوارم که خوش تان بیآید و اگر دوست داشتید نظر دهید منتظرم .
امکانات وب